Her Gün Bir Şeyleri Kaybediyoruz, Fark Etmeden

Bir dostun içten aramasını, çocukluğumuzun saf gülüşlerini, anne-babamızın hiç bitmeyecek sandığımız sabrını, kendi iç sesimizi… Hepsi usul usul eksiliyor hayatımızdan. Fark etmiyoruz, çünkü gündelik telaşlarımız o kadar gürültülü ki, bu sessiz vedaları duyamıyoruz.

Koşarken düşürdüğümüz şeyleri arkamıza bakmadığımız için kaybediyoruz. Vakit varken gidip göremediğimiz insanlar, zamanında söyleyemediğimiz sözler, ertelediğimiz hayaller… Hepsi birikir, birikir… Sonra bir sabah uyanırız ve bir şeylerin eksildiğini hissederiz ama adını koyamayız. Çünkü onlar, hayatın içine sindirilmiş küçük kayıplardır.

Bir sabah çocukluk arkadaşınızın sesini hatırlayamayacak kadar uzaklaşmış olursunuz. Bir akşam annenizin size ettiği bir duayı yıllardır duymadığınızı fark edersiniz. Ya da bir gün aynaya baktığınızda, eskiden sahip olduğunuz heveslerin gözlerinizden silindiğini görürsünüz.

Hayat, büyük darbelerle değil, küçük kayıplarla öğütüyor bizi.

O yüzden bugünü yaşarken, yarına kalmayacak olanları fark etmek gerek. Sahip olduğumuz her şeyin, geçici bir emanet olduğunu bilerek yaşamak gerek. Sevdiğin insanlara bunu hissettirmek, ertelediğin özürleri zamanında dile getirmek, hayatının kıymetini henüz elindeyken anlamak gerek.

Çünkü her gün, bir şeyleri kaybediyoruz, fark etmeden…